Guido van Houwelingen

Mooie dag, die donderdag 26 juni 2008. Op die dag heb ik namelijk bereikt waar ik 5 maanden hard voor heb moeten werken, mijn Wing. Ik had mijn CPL examen die dag en heb deze met goed resultaat afgelegd. De dagen ervoor doe je drie vluchten, waarin je weer moet wennen aan het visueel vliegen. Die gingen allemaal goed en mijn instructeur had er goed vertrouwen in. Tijdens mijn CPL04 check gaan er natuurlijk altijd wat kleine dingen fout of doe je dingen die mooier hadden gekunt. Maar mijn examinator was tevreden en vond dat ik geslaagd was voor mijn Commercial Pilot License. Dennis had op dezelfde dag zijn examen en was ook geslaagd. Omdat de trainingmanager de volgende dag een weekendje weg ging hebben we die middag nog onze wing uitreiking gehad. Haber pakt twee wings uit zijn wingdoosje op kantoor en we lopen naar buiten. Daar stonden al een berg klasgenoten en zeuns te wachten op ons. Na een hele kleine speech van Haber (het was rond de 45 graden) speld hij de wings op en is het aan ons de beurt om een speech te geven. Ook wij hielden het kort (we hadden onze jasjes aan en het was nog steeds 45 graden). Daarna krijg je een applaus van het publiek en worden er bergen foto’s gemaakt. Was een mooi moment en dank aan iedereen die erbij was. Na al die vrolijkheid moet er nog iets gebeuren….de administratie, al je vlieguren, welke instructeur, welke logging, welke kist, moet allemaal kloppen en die worden door Anna Britt gechecked en moet allemaal goed zijn voor je vertrekt. Op een paar kleine dingen na was alles in orde en waren we klaar om naar huis te gaan.

Inmiddels is onze zeunklas in zijn geheel gearriveerd in Arizona en hadden we dus weer potentiele kopers voor onze bus die we moesten zien te bekoren. Sam, mijn nieuwe kamergenoot en zijn groepje (Kevin, Marc en Bas) hadden wel interesse en na keihard onderhandelen zijn we tot een deal gekomen en hebben we de boel verkocht. Na een aantal uur bij de DMV en het verzekeringsbedrijf is de bus officieel van hun en kunnen we alles in Arizona achterlaten. Vrijdag was mijn laatste dag in Mesa en dus zijn we nog even naar de Mall geweest, op school nog afscheid genomen van iedereen, hebben we nog wat tijd bij het zwembad doorgebracht en zijn we ’s avonds met een grote groep gezellig wat wezen eten bij D’vine. Was een leuke avond, Bas vroeg nog of we meegingen naar The Buzz, maar dat leek me niet verstandig, mijn koffer moest nog gepakt worden en ik moest nog van alles regelen.

Zaterdagochtend zijn Dennis en ik nog even met Bas en Sam naar de IHOP geweest voor een laatste lekker echt amerikaans ontbijt vol cholesterol, calorien en vet. Daarna bracht Bas ons weg naar het vliegveld. Toen we gingen inchecken waren mijn koffers behoorlijk over het gewicht heen, maar een beetje creatief pakken met handbagage en vrijwel alles kon toch mee(smaakt de pindakaas bas?). Ondanks de bagageperikelen waren we prima op tijd en gingen we bij de Starbucks nog even zitten. Daarna redelijk vlot door de douane heen en naar de gate. Het vliegtuig bleek wat vertraging te hebben. Volgens onze ticket zouden we echter nog genoeg tijd hebben om over te stappen. We vlogen in een Airbus A320 naar Detroit. Toen we daar aankwamen bleek het opeens toch al een stuk later te zijn als verwacht. Ons vliegtuig naar Amsterdam zou al 15 minuten eerder vertrokken moeten zijn. Wij zetten het dus op een sprint en gingen naar die gate. De terminal van Detroit is behoorlijk lang, wij stonden bij gate 75 en we moesten naar 34 toe….dat duurde. Ondertussen werden onze namen al omgeroepen, final boarding call. Badend in het zweet en uitgeput waren we toch aan boord en vertrokken we weer richting Amsterdam. Redelijk goed kunnen slapen aan boord en voor ik het wist waren we in Amsterdam. Wel raar om weer boven nederland te vliegen, groen overal, de zee, het strand. Nu druk bezig met het uitzoeken van alle spullen die ik in de opslag had staan toen mijn huis verhuurd werd, veel te doen maar ook te genieten natuurlijk. Maandag wordt ik alweer verwacht in Eelde voor de rest van mijn opleiding. Dit zal eerst simulatortraining zijn voor een tweemotorig toestel en daarna ga je echt met dit toestel, de Baron BE58, vliegen boven Nederland.

Druk weekje weer achter de rug. Afgelopen vrijdag had ik mijn IFR eindcheck, mijn D29. Qua vliegen ging alles prima en op dat vlak ben ik dus ook geslaagd. Op mijn mondelinge overhoring over verschillende procedures en systemen sloeg ik even dicht en daar kreeg ik dus een onvoldoende voor. Afgelopen maandag mocht ik opnieuw alleen voor mijn mondeling en dit keer heb ik hem wel gehaald. Ik ben dus IFR rated. Vandaag heb ik CPL 01 en CPL02 gehad, morgen CPL03 en donderdag als het goed is CPL04, mijn allerlaatste check hier in Arizona. Als dat allemaal goed gaat zit ik denk ik zaterdag in het vliegtuig terug…raar gevoel om hier bijna klaar te zijn. Tim is ondertussen al thuis, die had vorige week zijn examens. De nieuwe klas is hier ook gearriveerd en ik heb een nieuwe kamergenoot, Sam, uit klas 7-3.

Bram, Stef en Mark hadden donderdag hun check gehaald en dus hadden we vrijdag iets te vieren. Eerst zijn we wezen eten bij de Cheescake Factory en daarna lekker wezen stappen in Scottsdale. Goeie avond.  

Ik had nog een plek op mijn bezoeklijstje staan hier in Arizona, en dat was Sedona, een klein stadje midden tussen allerlei mooienational parks in. Bas en ik zijn zaterdagochtend in zijn auto gestapt en richting Sedona gereden, een rit van ruim 2 uur. We zouden een nacht blijven slapen in een hotel zodat we veel konden zien. Onderweg kwamen we het Radisson hotel tegen, met onze KLM korting was de overnachting prima te betalen en hadden we een mooie kamer. Na het inchecken gingen we meteen naar de bar toe om de wedstrijd Nederland Rusland te kijken. Dit liep zoals jullie weten niet echt goed af…We lieten de sfeer er niet door verpesten en gingen de stad bekijken. Eerst een beetje rondgekeken en de natuur bezocht. Tijdens ons ritje door de stad zagen we een advertentie voor een 4WD tour door de bergen, we zijn naar binnen gegaan en hebben de tour geboekt. Voordat we weggingen hadden we nog wat tijd en zijn door de stad wezen lopen, uiteindelijk kwamen we uit bij de winkel van Buffalo Don. Toen we binnen liepen vroeg de oude man meteen waar we vandaan kwamen, toen we zeiden dat we uit holland kwamen begon hij meteen allerlei verhalen te vertellen. Kennelijk heeft hij bij Arnhem gevochten tijdens WWII en ook in Frankrijk vlakbij Bas’huis in de buurt. Hij was paratrooper, hij had heel veel interessante verhalen. Hierna gingen we op de tour, was echt heel mooi, het was tegen de avond dus de zon ging net aan onder en gaf een prachtig mooi gezicht op de rode bergen van Sedona. Het pad was behoorlijk offroad wat ook erg lachen was. Na de tour van twee uur zijn we naar het hotel gegaan en daar een hapje gegeten. We moesten allebei ook nog studeren dus de rest van de avond hebben we op de hotelkamer doorgebracht met een paar dikke boeken. De volgende ochtend lekker uitgeslapen en ontbeten in het hotel. Vervolgens nog de rest van het stadje bekeken en onder andere een waarzegger bezocht die nog behoorlijk goed advies gaf. Op de weg terug nog bij de vele outlet stores geweest van Hilfiger en Ralph Lauren waar je voor echt heel weinig geld mooie dingen kunt kopen. Was een mooi weekendje weer.

Het einde van mijn Amerika avontuur komt dan toch in zicht. Vandaag heb ik vlucht D25 gehad. Aanstaande vrijdag heb ik mijn IFR eindcheck en als ik die haal heb ik woensdag als het goed is mijn CPL eindcheck. Als ik die haal ben ik hier klaar, en kan ik terug naar Nederland.

Afgelopen weken is het hier steeds warmer geworden, de temperatuur hier is nu 114 graden Fahrenheit, dit is iets meer als 45 graden! Het leven buiten is overdag dus niet echt meer te doen, je zet drie stappen en je bent al halfdood. Zelfs bij het zwembad liggen is een opgave geworden. En dan te bedenken dat het nog erger gaat worden. Afgelopen zaterdag is Bas Martens naar huis gegaan, die heeft als eerste van onze groep van 14 zijn wing gehaald. Om even afscheid te nemen zijn we vrijdagavond met een mannetje of 15 naar Scottsdale geweest om bij the Cheesecake Factory een hapje te eten. Met 10 man in onze BangBus en het 5 in het Beest vertrokken we. Was een leuke avond. Zondag ben ik met Bas weer naar de Shooting Range geweest om even wat te knallen, blijft gaaf.

Afgelopen week heb ik lekker veel gevlogen en ben ik begonnen aan mijn IFR navigatie vluchten. Nu begint het echt te lijken op het echte werk. Je bent constant onder radar control en krijgt opdrachten van Air Traffic Control. Je voert ook approaches uit op ILS, VOR en NDB bakens waarbij alles vast is gelegd in procedures. Samen met met marjolein vlieg ik back to back zodat we verder weg kunnen. Afgelopen week ben ik in Yuma geweest en in Nogales, zie foto’s.

Gisteren ben ik met Sjoerd en Sander naar Jerry Seinfeld (Comedian) geweest. Ik heb nog steeds een zere kaak van het lachen. Was echt een geweldige show, alles begint hier wel vroeg (1900) dus waren we om 2200 weer thuis. Ik ging nog even sporten in de gym en toen ik klaar was zaten er wat mensen bij de hottub, daar ging ik even bijzitten, ook het zwembad heb ik even van dichtbij bekeken dankzij Annie. Na wat klieren en geinen bij het zwembad besloten we met een groep naar de Buzz te gaan, stappen. Dit is een tent waar ook mensen die onder de 21 zijn naar binnen mogen, de mense boven de 21 mogen in een apart gedeelte van de bar alcohol drinken en daarna weer naar de dansvloer toe bij de anderen die lekker aan de cola zitten. Bart, Stef, Mark en ik waren de ouwetjes dus wij hebben ons prima vermaakt met een biertje af en toe. Twee uur stipt gaan de lichten aan in de bar en wordt iedereen naar buiten gewerkt, om 3 uur lag ik dus al in mijn mandje.

Vrijdagavond had ik mijn nachtsolo. Eerst ging ik twee uur in het donker vliegen met instructeur om te wennen aan de nacht. Op de terugweg hebben we op William’s Gateway en Falcon een aantal landingen gemaakt om te leren je hoogte in te schatten met minimale herkenningspunten. Dit ging allemaal goed en dus stapte mijn instructeur op Falcon uit om mij een aantal takeoffs en landingen solo te laten doen. Dit was echt heel mooi, prachtig uitzicht over de stad en gaaf om met zo weinig zicht toch de baan te kunnen vinden er recht voor op te lijnen en hem mooi neer te zetten. Sjoerd had ook zijn nachtsolo en zat met mij tegelijkertijd in het circuit.

Zo, da’s lang geleden…

Tijd voor een update. Drie weken geleden ben ik met Dennis en Bas een weekendje naar Las Vegas geweest. Vrijdagavond pakten we de huurauto, een vette Dodge Charger, en reden weg. Het was lekker rustig op de weg dus we konden lekker doorrijden, wat we dus ook deden. Onderweg had ik nog een kleine aanvaring met een iets te hoge stoeprand en Bas heeft nog een aardige brake test moeten doen om een bepaald bochtje te halen, toch zijn we levend aangekomen. We parkeerden de auto en gingen op zoek naar een hotel. Veel hotels zaten vol en anderen waren veel te duur. We hebben een mooi hotel gevonden, het MGM Grand, echt een enorm hotel met een mooi uitzicht. De volgende ochtend hebben we lekker geslenterd door de stad en allerlei dingen bezocht, waaronder de Stratosphere Tower een mega grote toren waar je helemaal bovenin kunt. Dennis en Bas gingen nog in een attractie bovenop de toren, waarbij je in een soort spinarm buiten de toren wordt gedraaid. Dat was iets teveel voor mij. Alle grote hotels hebben we even bezocht zoals het Venetian etc. ’s Middags hadden we nog een show van Steve Wyrick, een magic show, was wel gaaf om even te zien. Daarna een lekker hapje eten en weer verder. We hadden een kaartje gekregen van iemand die ons wel een leuke avond kon bezorgen in een StripClub en ja, wanneer je in Vegas bent… Dus wij werden lekker opgehaald in een limousine en daarheen gebracht. Zonder al teveel in detail te treden…we zijn behoorlijk genaaid….figuuurlijk dan. Na wat gokken en shoppen de volgende dag gingen we weer op huis aan, een stuk armer maar toch hebben we een erg gaaf weekend gehad.

Donderdag 15 Mei is mijn zus getrouwd op Curacao, ik was getuige en ben dus afgereisd richting de Antillen. Na twee keer overstappen en behoorlijk wat vlieguren was ik op Curacao. Leuk om je familie weer te zien na zo’n lange tijd. Ik had nauwelijks tijd om te acclimatiseren want de trouwerij was diezelfde middag al. Na een mooie ceremonie bij Hook’s Hut en een lekker diner op het strand was ik toe aan een lekker bedje. De volgende dag werd ik een beetje rondgeleid over het eiland en hebben we veel gezien. Samen met Ciro, mijn neefje van drie heb ik nog wat bommetjes gemaakt in het hotel zwembad. Die avond ben ik nog even naar Hook’s Hut geweest voor een drankje en het was een goede avond. Mijn laatste dag op Curacao zijn we naar Willemstad geweest waar de vlootdagen van de marine waren. Nog een spectaculaire F-16 show gezien en weer verder. Lekker in de Caribische Zee gezwommen op Mambo beach en ook hier weer een lekker drankje gedaan. De volgende ochtend vertrok ik alweer om 0600 en 14 uur later was ik weer in Phoenix waar het intussen 41 graden was geworden.

Afgelopen week was het weer behoorlijk ontstuimig en het regende zowaar in Mesa, het was alweer twee maanden geleden dat ik regen had gezien. Veel vluchten werden gecancelled vanwege de wind en de regen. Gelukkig had ik nog een paar simulator vluchten staan die ik wel kon vliegen. Hierdoor heb ik geen vertraging opgelopen.

Dit weekend was het memorial day weekend, hierdoor hadden we maandag vrij. Zaterdag heb ik vroeg nog gevlogen in regen en wolken en meteen daarna zijn we vertrokken naar zonnig California, San Diego. Het was een behoorlijk rit maar eind van de middag kwamen we aan bij het hotel, het Hilton langs de baai bij Sea World. Met zijn vieren op een kamer met een prachtig uitzicht. Minpuntje van de reis was het feit dat ik mijn portemonnee ben verloren. Bas belde me terwijl ik aan het tanken was en kennelijk heb ik mijn portemonnee toen op de pomp gelegd, of op het dak en vervolgens vergeten. Gauw alles laten blokkeren, maar je zit toch om het hand. Die avond zijn we meteen het centrum in gegaan waar een jazz festival aan de gang was, beetje rondgelopen en veel gezien. Daarna op zoek naar een strand, waar de Tom Tom een beetje moeite mee had. De zoektocht in het donker opgegeven en terug naar het Hotel. Na een lekkere borrel in de bar op naar de kamer en tukken. De volgende dag naar Sea World geweest. Het was behoorlijk druk maar de shows waren mooi. Eind van de middag naar Pacific Beach geweest voor een strandwandelingetje en aan het strand gegeten. Aan het eind van de avond nog een vuurwerkshow gezien bij Sea World. De volgende dag zijn we naar de USS Midway geweest, een vliegdekschip dat in de haven ligt en als museum is ingericht. Daarna naar Coronado Beach geweest en eindelijk in de Pacific Ocean gezwommen. Om een uurtje of drie reden we terug en 6 uur later waren we weer in Mesa.

Eerst maar met een goede noot beginnen, ik ben geslaagd voor mijn VFR eindcheck en ben dus officieel VFR rated! De volgende stap in de opleiding is nu IFR, het vliegen op puur instrumenten. Vandaag had ik mijn eerste simulator beurtje hiervoor en morgen moet ik in het eggie. Afgelopen weekend was een volle. Allereerst vrijdagavond weer eens wezen stappen in Scottsdale, bij the Saddle Ranch alwaar ik op zo’n rodeo stier heb gezeten (en na vier seconden weer af werd gegooid). Daarna naar The Devil’s Martini. Om twee uur gaan alle tenten hier dicht en gingen we op huis aan. We zaten met negen man in de ambulance van Caroline en stopten onderweg nog even bij de mcdonalds, waar Steven een aardige bestelling moest doorgeven. Ik had zo mijn redenen om maar geen Big Mac te bestellen…..

De volgende dag stond de aeronauts BBQ gepland. De hele klas was in touw om alles te regelen en het was erg gezellig. Na de BBQ zijn we nog met een groep bij Lude thuis wezen pokeren. Dit keer was ik gelukkig niet de eerste die er uit lag, ik hield het aardig vol.

Zondag zijn we ook met vrijwel de hele klas wezen tuben. Je gaat dan met de binnenband van een vrachtwagen een klein riviertje af, bergwafwaarts. De stroomversnelling viel mee en na een uurtje of drie waren we beneden en werden we opgehaald door een bus die ons weer terugbracht. In de bus was entertainment, zie foto.

Vandaag heb mijn eerste Arrow vlucht gehad en gisteren dus mijn laatste Archer vlucht (zie foto). Vanochtend om 05:45 moest ik oplijnen voor de 92DA. Het was wel even wennen aan de nieuwe procedures en andere vliegkarakteristieken, maar leuk was het zeker. Alles gaat gewoon veel sneller, en het vliegtuig is een stuk stabieler als de Archer. Jammer dat ik wel steeds de fout maakte om bij de toren te zeggen: Chandler Tower Archer 92DA 6 miles southeast inbound touch and go’s with Zulu. Daarna corrigeerde ik mijn callsign in Arrow 92DA, maar het was al te laat, de controller had archer kennelijk ergens opgeschreven en bleef me consequent Archer 2DA noemen en niet Arrow 2DA. Maar ondanks dit schoonheidsfoutje ging alles eigenlijk wel lekker. Toen ik terug kwam op Falcon was er echter minder leuk nieuws. We waren geland om 07:08 en om 07:09 ging er een klein vliegtuig met drie personen aan boord opstijgen. We zagen hem gaan. Toen we de Arrow geparkeerd hadden stapte Harris uit en keek achterom, een enorme rookpluim boven het einde van de baan. Het vliegtuig wat net was opgestegen bleek een EFATO te hebben gehad, een engine failure after take off. Hij is toen de controle over het vliegtuig verloren en neergestort in de boomgaard aan het einde van de baan. Verschillende studenten hadden het allemaal zien gebeuren, hij tolde gewoon uit de lucht. Drie mensen zaten in het vliegtuig en zijn helaas allemaal omgekomen. Zo wordt je toch weer even met je neus op de feiten gedrukt dat het ook jou kan overkomen. We oefenen het hier verschrikkelijk vaak maar zo kan het dus ook aflopen…

Afgelopen week was een goeie, D32 check binnen, veel en lekker gevlogen. Ook heb ik inmiddels mijn laatste solo’s achter de rug. De laatste twee solo’s waren drie en vier uur lang. Voor de eerste ben ik wezen navigeren naar Ryan, een klein veld vlakbij Tucson. Onderweg nog even gestopt op Marana en Pinal, die toch op de route lagen. Op Ryan even getanked en ontbeten, lekker French Toast. Mijn laatste solo was vier uur lang. Vrijwel alle klasgenoten zijn naar Lake Havasu geweest, en ik ging dus ook maar want ik had mooie verhalen gehoord. Het is 1:45 lang vliegen, was best een lange zit, maar wel met mooi uitzicht. Op Lake Havasu aangekomen werd ik opgehaald door een ‘follow me’ karretje van de lokale tank firma. Die begeleidde me naar een parkeerplek en ging voor de brandstof zorgen. In de pilotslounge van Desert Skies mocht ik een gratis Slushie pakken en nam ik plaats bij de open haard. Mijn vliegtuig had ook nog een klein defect wat door een plaatselijke monteur gemaakt moest worden, de vering van het landingsgestel was leeggelopen en die moest bijgevuld worden. Toen alles klaar was stapte ik weer in en ging ik naar huis. Onderweg nog op Parker een landing gemaakt en na 4 uur vliegen weer terug aangekomen op Falcon. 

Zaterdag ben ik nog wezen midgetgolfen en voor de rest lekker ontspannen. Afgelopen week moest ik elke ochtend om 0600 vliegen en dat hakt er wel in. Vandaag dus lekker bijgeslapen en we zijn net bij de IHOP (International House of Pancakes) geweest, lekker eitje en pancakes op. Woensdag begin ik als het goed is op een nieuw vliegtuig, de Piper Arrow, die wat uitgebreider is en onder andere beschikt over een intrekbaar landingsgestel. Hard aan de studie dus om de nieuwe systemen goed te leren kennen.

Vandaag had ik mijn D32 check en die heb ik gehaald! Gisteren vloog ik echt als een natte krant maar gelukkig ging vandaag alles een stuk beter, het vliegen zelf ging eigenlijk zelfs best goed. Mijn examinator vond alleen dat ik mijn procedures een beetje uit het oog was verloren, vooral de failures. Omdat ik hier nog nooit echt problemen mee heb gehad, ik had ze gewoon niet vaak genoeg geoefend dit keer omdat ik druk was om de landingen goed te krijgen, ben ik zeer tevreden met het resultaat. Nu de druk een beetje van de ketel af is kan ik verder en weet ik dat ik het wellicht toch in me heb.

Afgelopen weekend zijn we naar de batting cages geweest, hier kun je even lekker een half uurtje je agressie/frustraties kwijt op een honkbal die op je afgeschoten wordt. Ook zijn alle mensen van de groep die 5 weken geleden is aangekomen ook solo, en vandaag is de nieuwste groep alweer begonnen, wat inhoud dat ik hier al weer 10 weken zit, op de helft ……